پنجره را باز مي كنم تا هواي باراني راه به خونه باز كنه، رعد و برق مهيبي زد و صدايش مثل بمبي تركيد، صبح ديدم كه روي كوه ها برف نشسته و حالا بارانش نصيبمون شد، خدا رو شكر ... امروز ديوانگي ام به اوج رسيد و آنچه را كه مدت ها دنبالش بودم و پيدا نمي كردم يافتم البته ديشب يافتمش و امروز از شوقش صبح زود برخاستم و به مطالعه اش نشستم ... بي وقفه. چشمانم كاسه ي خون شده و سرم سنگين اما بايد مي خواندمش . ديوانگي ام را به رويم نياريد بايد تمامش مي كردم. من كه ٥ سال را مفت باخته ام اين يك روز هم روش ... اين روزها با خودم در صلحم و اگرچه هيلي به خودم نقد دارم اما خودم را درست دارم ... اميدوارم زودتر كابوس تمام شود.

مامانم می گه " تو رو خدا سریال های ترکی نبین، ذهنت خراب می شه" می گم این یکی فرق می کنه، برای خودشون ساختن، نه خیانت داره نه مکر و حیله ی آنچنانی ... می گه، فیلم ببین ولی فیلمهای فاخر ببین ... روم نمی شه بگم " بی خیال مادر جان" . هی با خودم تکرار می کنم " فاخر؟!!!" اثر فاخر به چه دردم می خوره؟ من الان همش دنبال یه چیزی می گردم منو از واقعیت دور کنه و ببره تو قصه ها و رویاها ... اصلا هم به فیلم ها و کتاب های خوبی که خوندم فکر نمی کنم. نه که زندگی واقعیم بد باشه یا کمبود و نقصانی توش باشه ... بر عکس شکر خدا بیشتر اوقات همه چیزش میزوونه ... حتی میزان علاقه و تفاهمش که برام مهمه، حتی خیلی چیزای دیگش ... فقط نمی دونم الان تو این برهه دقیقا چه مرگم شده؟! خوب که فکر می کنم، می بینم هر کار دلم خواست کردم، هر تغییری دلم خواست دادم، درسته یه جاهایی بقیه زدن و من رقصیدم ولی بیشتر اوقت رقصاننده من بودم ... اما حالا این که دقیقا تو ذهنم چی می گذره الله اعلم. این پستم با پست قبلی منافاتی نداره ولی خوب بی انگیزگی توش موج می زنه. الان برای 5 سال عمرم دارم عزاداری می کنم وای به وقتی که 50 سالم بشه. همه

من از هر چي دل بكنم از آفتاب سمنان نمي تونم بگذرم مخصوصا آفتاب پاييزي ... بايد سريعتر فصل جديد زندگيم رو آغاز كنم، اما همچنان خداحافظي با سمنان سخته ... عاشق سادگي ام براي همين سمنان تو قلبم نقش بسته ...

وقت خداحافظي ست